Wychowując dziecko wg zasad Islamu
Świat islamu jest bardzo zróżnicowany, jednak temat wychowania dzieci pozostaje wspólny bez względu na inne okoliczności. Choć stereotypy wskazywałyby na co innego, okazuje się, że maluchy mają tam niemałe znaczenie.
 
 
Podejście do dzieci
 
Temat dzieci w kontekście islamu należy rozpocząć do tego, że wyznawcy tej religii są zobowiązani do okazywania szacunku wszystkim istotom, a więc i dzieciom. Ponoć sam prorok Mahomet słynął z czułości w stosunku do najmłodszych, a także chętnie spędzał czas na zabawie z nimi. Był on tolerancyjny nawet wobec niegrzecznych szkrabów. Z uwagi na to, iż każdy muzułmanin musi powielać czyny proroka, w konsekwencji musi też dobrze traktować każde dziecko.
 
Z relacji ludzi, którzy mieli okazję przekonać się na własne oczy jak wygląda wychowanie dzieci przez islamskich rodziców wynika, że są oni bardzo pobłażliwi. Pojawiają się nawet opinie, że maluchom poświęca się niewiele uwagi, co nie stanowi żadnego problemu, gdyż dzieci w naturalny sposób przystosowują się do takiego stanu rzeczy. Podobne podejście skutkuje zwykle tym, że szkraby dość szybko się usamodzielniają i nie wymagają stałego zabawiania ze strony opiekunów.
 
 
Życie rodzinne
 
Rodzina stanowi dla muzułmanów wielką wartość, a życie rodzinne cieszy się ogromnym szacunkiem. Dziecko zrodzone z muzułmańskiego ojca zawsze uznawane jest za wyznawcę islamu i to już od chwili narodzin, nawet jeśli matka jest innego wyznania.
 
Obowiązkiem rodziców jest nauczenie swych dzieci odróżniania dobra od zła, wpajanie im wartości etycznych oraz przekazanie wszelkiej wiedzy dotyczącej religii. Niedopełnienie tego obowiązku będzie skutkować skrupulatnym rozliczeniem w Dniu Sądu Ostatecznego.
 
Życie rodziny jest dość uporządkowane, a każdy z jej członków bardzo dobrze zna swoje miejsce oraz obowiązki. Mężczyzna podejmuje oficjalne decyzje, reprezentuje rodzinę oraz załatwia ważne sprawy. Kobieta z kolei prowadzi gospodarstwo domowe i zajmuje się wychowaniem potomstwa. Choć szacunek należy się wszystkim, obowiązuje tam ścisła hierarchia, która reguluje stosunki nie tylko pomiędzy rodzicami a dziećmi, ale również pomiędzy rodzeństwem.
 
Szacunek to podstawowa sprawa w codzienności każdej rodziny. Okazywanie jej rodzicom i starszyźnie jest oczekiwane, ale też niezwykle cenione w muzułmańskim społeczeństwie. Maluchy od samego początku mają wpajane posłuszeństwo wobec rodziców (zwłaszcza ojca), ale także starszego rodzeństwa. Wyznawcy islamu utrzymują, że właśnie dlatego doświadczają mniej problemów wychowawczych, z jakimi mamy do czynienia na zachodzie.
 
 
Islamskie zwyczaje
 
Dzień narodzin dziecka nie ma w islamskim świecie tak wielkiego znaczenia jak u nas. Dopiero stosunkowo niedawno zaczęto go świętować lecz na razie tylko w miastach. Bardziej znaczący jest sam fakt powiększenia się rodziny, co stanowi wydarzenie społeczne i dumę dla rodziców, zwłaszcza jeśli urodził się syn. Narodziny chłopca skutkują zajęciem szczególnej pozycji w rodzinie dla jego matki, a ojcu przynosi szacunek w społeczności.
 
Wokół narodzin dziecka narosło wiele zwyczajów i tradycji, które mają zwykle charakter lokalny i nie zawsze wywodzą się w religii. Istnieje jednak powszechnie praktykowany obrzęd muzułmański – ojciec (lub inny męski członek rodziny) szepcze do ucha maleństwa wezwania na modlitwę, czyli azan. Istnieją różne wersje tego zwyczaju. Czasem do jednego uszka dziecka szepcze się azan, a do drugiego ikamę, czyli zapowiedź początku modlitewnego nabożeństwa. Można się także spotkać ze zwyczajem wkładania do ust noworodka przeżutego przez uczonego męża daktyla lub innego pożywienia, które ma symbolizować przekazaną maluchowi mądrość.
 
Muzułmanin, któremu obwieszczono narodziny jego potomka obdarowuje swoją żonę prezentami, natomiast rodzinę, krewnych i przyjaciół zaprasza na wydane z tej okazji przyjęcie.
 
Nadanie imienia to kolejny zwyczaj, który jest dość specyficzny dla wyznawców islamu. Nie ma ściśle ustalonego czasu kiedy trzeba to zrobić. Czasem dziecko otrzymuje imię tuż po narodzinach, a czasem dopiero po kilku dniach. Same imiona są najczęściej „pobożne”, czyli takie jakie występowały w rodzinie Proroka. Możemy więc spotkać się tam z imionami takimi jak: Mahomet, Ahmad, Ali czy Fatima. Wśród Szyitów popularne jest też imię Husajn. Rodzice mogą przedstawiać się używając przydomka połączonego z imieniem dziecka, np. ojciec powie o sobie Abu Ahmad (czyli ojciec Ahmada), a matka – Umm Fatima (czyli matka Fatimy). W niektórych krajach islamu nadanie imienia dziecku nie wiąże się jednak z żadną celebracją.
 
Powiększenie się rodziny muzułmańskiej to prawdziwy powód do radości, którą należy dzielić z innymi, przede wszystkim z potrzebującymi. Dlatego w wielu miejscach kultywowany jest zwyczaj, który każe w szóstym lub siódmym dniu życia maleństwa golić mu całą główkę, a włoski zważyć i przeznaczyć równoważną ilość złota lub srebra dla biednych. W tym dniu składa się również ofiarę z jagnięcia lub koźlęcia. Kiedy na świat przychodzi córka, wówczas ojciec składa w ofierze jedno zwierzę, jeśli zaś chłopiec – dwa. Należy pilnować, aby zwierzęciu nie połamać kości, nawet przy gotowaniu. Część ofiarnego mięsa zostaje przeznaczona dla biednych, reszta z kolei dla rodziny i krewnych.
 
Muzułmańska matka przechodzi obrzęd oczyszczenia w czterdziestym dniu po połogu. Jest to kolejna okazja do świętowania w gronie rodziny. Zobowiązana jest ona do karmienia piersią aż do drugiego roku życia dziecka. Ewentualne wcześniejsze odstawienie malca od piersi musi być skonsultowane z mężem.
 
Czas na kolejny zwyczaj nadchodzi, gdy dziecko ma cztery lata. Odbywa się wtedy specjalna uroczystość, podczas której udziela mu się pierwszej lekcji religii, recytując pierwsze słowa archanioła Gabriela do Mahometa:
 
Głoś! W imię twego Pana, który stworzył! Stworzył człowieka z grudki krwi zakrzepłej! Głoś! Twój Pan jest najszlachetniejszy! Ten, który nauczył człowieka poprzez pióro; nauczył człowieka tego, czego on  nie wiedział. (Koran 97:2)
 

Zadaniem dziecka jest powtórzenie tych słów i rozpoczęcie tym samym swojej edukacji.
 
Zwyczajem jest też to, że do siódmego roku życia syn pozostaje pod prawną opieką matki, a córka do dziewiątego. Po osiągnięciu tego wieku prawnym opiekunem staje się ojciec. Kiedy jednak ojciec umrze, dzieci zostają przekazane pod opiekę najbliższego krewnego ze strony ojca.
 
 
Obrzezanie chłopców
 
Obrzezanie chłopców praktykowane jest niemal w całym świecie muzułmańskim. Co prawda Koran nie wspomina o tym obrządku, jednak zakorzenił się on tak mocno, że wyznawcy islamu wciąż go praktykują.
 
Wiek, w którym dokonuje się obrzezania jest różny w zależności od kraju i waha się pomiędzy siódmym dniem a czternastym rokiem życia chłopca. Ma on znaczenie oczyszczające, ale jest też symbolem włączenia chłopca do społeczności dorosłych i uznania go za mężczyznę. Zabiegu dokonuje lekarz lub specjalnie przygotowany do takich zabiegów rzezak.
 
Obrzezanie jest radosnym świętem rodzinnym. Ponieważ uroczystości z nim związane są dość kosztowne przyjęło się, że urządza się je dla kilku chłopców z rodziny. W niektórych stronach obchody rozpoczynają się kilka dni przed samą uroczystością, chłopcy chodzą wówczas odświętnie ubrani i przyjmują od rodziny prezenty. W większości krajów obchody trwają dwa dni. Pierwszy spędzany jeszcze w towarzystwie kobiet to tzw. wieczór henny – chłopcu maluje się trzy palce henną na czerwono (dla zmylenia złych duchów). Kolejny dzień chłopiec spędza z mężczyznami, z którymi recytuje Koran, odmawia modlitwę, idzie do meczetu. Droga powrotna z meczetu staje się swego rodzaju procesją przez miasto, w której chłopiec jest ubrany w długą, białą koszulę. Dopiero potem następuje sam obrzęd obrzezania.
 
 
Codzienność
 
Świat islamu jest naprawdę szeroki i obejmuje swym zasięgiem rozmaite kraje. Często są to biedne państwa, w których nie ma placów zabaw dla dzieci, boisk czy parków. Przyczyna jest dość prozaiczna – brak funduszy. Miejsca rozrywki dla najmłodszych nie należą do potrzeb najwyższego stopnia, dlatego się z nich rezygnuje. Z kolei utrzymanie parku w gorącym klimacie, który zwykle panuje w muzułmańskich krajach byłoby niezwykle kosztowne.
 
Fatalna sytuacja finansowa kraju dotyka wszystkich jego mieszkańców. Dzieci pozbawione dóbr materialnych i znanych nam form rozrywki zwykle spędzają swój czas na zabawie z kolegami na ulicy. Atrakcją okazują się być turyści, którzy nieustannie są nagabywani przez maluchy.
 
Oczywiście nie można zapomnieć, że istnieją też bogate państwa muzułmańskie, które bardzo dbają o swoich najmłodszych obywateli. Tam dla odmiany widać wiele placów zabaw na świeżym powietrzu i kącików dla dzieci w centrach handlowych. Maluchy są mile widziane w kawiarniach i restauracjach, które dysponują specjalnym menu, krzesełkami do karmienia, a także kredkami dla swoich małych gości.
 
Bez względu na to o jakim kraju muzułmańskim mowa, wszędzie dzieci mają swoje prawa, które przysługują im zanim pojawią się na świecie. Islamskie dziecko ma prawo:
·         do bycia poczętym w legalnym związki,
·         do życia, dlatego islam zabrania aborcji (chyba, że życie matki jest zagrożone),
·         do dziedziczenia po ojcu, nawet jeśli ten umrze zanim malec się narodzi,
·         do karmienia przez matkę, opieki, pomocy i edukacji bez względu na płeć.